TKANKA NABŁONKOWA

Równolegle z procesem organogenezy przebiega w rozwoju zarodka proces histogenezy, tj. tworzenia się tkanek, czyli specjalizowanie się, nagromadzonego w czasie rozwoju zarodka, materiału komórkowego do pełnienia określonych funkcji. Tkanką nazywamy zespół komórek 0    podobnej budowie, wspólnym pochodzeniu i spełniających tę samą czynność. Przyjmując taką definicję, należy uznać już listki zarodkowe za najpierwotniejsze, niezróżnicowane tkanki o charakterze nabłonkowym, okrywają one bowiem zarodek lub wyściełają jego różne jamy. Z tych pierwotnych, podobnych do siebie tkanek różnicują się w miarę rozwoju zarodka stopniowo coraz to nowe tkanki. Zawiązki nowych tkanek, mając wspólne pochodzenie, są do siebie tak podobne, że trudno je nieraz odróżnić, np. zawiązek systemu nerwowego zarodka od jego skóry albo mięśni, które w chwili powstawania mają charakter nabłonka. Wyróżnia się zatem tkanki pierwotne i wtórne albo pochodne. Tkanka nabłonkowa (tela epithelialis) jest pierwotna; tkanki łączne (tela conjuctiva), mięśniowa (tela muscularis) i nerwowa (tela nervosa) ? są tkankami pochodnymi. Tkanką nabłonkową nazywa się też często tkankę ograniczającą w odróżnieniu od pozostałych tkanek, wypełniających. [czytaj dalej]